ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΛΑΪΚΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ:6944412414,6747406564,6947821682,6973472404,6942638311,6983818036 ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ-ΜΕΝΕΜΕΝΗ:6947227605 ΑΝΩ ΠΟΛΗ:6948361660 Ε'ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ:6946878209 ΕΥΚΑΡΠΙΑ:6974421180 ΕΥΟΣΜΟΣ:2310776595,6977288801 ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ:2310442388,6978339896,6942228031 ΚΟΡΔΕΛΙΟ:6937269311 ΝΕΑΠΟΛΗ:2310625624,6972466504 ΠΕΥΚΑ:6973529349,6945968839 ΠΟΛΙΧΝΗ:2310608798 ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ:6977873449 ΣΥΚΙΕΣ:2310620293,6937389891,6995361453 ΤΟΥΜΠΑ-ΤΡΙΑΝΔΡΙΑ:6984201224
ΜΕΤΕΩΡΑ: 6947264179

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ - ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ Επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης για χιλιάδες οικογένειες και παιδιά

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ - ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ
Επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης για χιλιάδες οικογένειες και παιδιά
Εκρηκτικές διαστάσεις προσλαμβάνει πλέον το ζήτημα των συνθηκών διαβίωσης προσφύγων και μεταναστών στα hot spots στα νησιά. Χιλιάδες διπλά εγκλωβισμένοι άνθρωποι - θύματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και των επεμβάσεων και βέβαια της συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας, την οποία υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που τους κρατά καθηλωμένους στη χώρα μας αλλά και στους άθλιους καταυλισμούς των νησιών. Και ενώ βιώνουν αυτήν την πραγματικότητα, τη βδομάδα που πέρασε είδαν το φως της δημοσιότητας πληροφορίες για ευρωπαϊκά κονδύλια που αφορούν τη σίτιση, τη στέγαση και άλλες υπηρεσίες, που έχουν ...εξαφανιστεί, γεγονός που προκάλεσε εισαγγελική παρέμβαση, ενώ άλλα δημοσιεύματα κάνουν λόγο για προσλήψεις μέσω ΚΕΕΛΠΝΟ με ανακύκλωση προσώπων και αδιαφανείς διαδικασίες.
Αυτήν τη στιγμή, στο ΚΥΤ της Μόριας της Λέσβου «ζουν» 7.352 άνθρωποι αντί 3.100 που είναι η χωρητικότητα, στη ΒΙΑΛ της Χίου 2.361 αντί για 1.014, στην Κω 1.114 αντί για 816 και στη Σάμο 4.185 αντί για 648. Συνολικά 18.889 ξεριζωμένοι βρίσκονται εγκλωβισμένοι για μήνες στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Υπερπλήρη κοντέινερ, σκηνές, βία, απόπειρες αυτοκτονίας ανηλίκων αποτελούν το καθημερινό σκηνικό της ζωής των εγκλωβισμένων. Η περιορισμένη πρόσβαση στην ιατρική βοήθεια και στη διερμηνεία είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα. Σύμφωνα με μαρτυρίες σημειώνονται πολύωρες καθυστερήσεις για το συσσίτιο, οικογένειες με ευάλωτα άτομα περιμένουν έναν ή δυο μήνες για την καταγραφή της ευαλωτότητας και οκτώ έως δέκα μήνες για τις συνεντεύξεις ασύλου, ενώ για να επισκεφτεί ένας άρρωστος γιατρό πρέπει να περιμένει από τα ξημερώματα για ώρες μέχρι να... αυτοϊαθεί. Οι κακοκαιρίες, δε, προκαλούν επιπρόσθετα προβλήματα, όπως πρόσφατα στη ΒΙΑΛ, όπου σε πρόσφατη κακοκαιρία το ΚΥΤ βρισκόταν μέσα στις λάσπες, αφού μετά τις μπόρες το μεγαλύτερο κομμάτι των εγκαταστάσεων «πνίγηκε» στη βροχή. Η δυσοσμία από τα υπαίθρια αποχωρητήρια είχε απλωθεί σε όλο το ΚΥΤ, αφού για κάθε 800 άτομα περίπου αντιστοιχούν 15 τουαλέτες.
Αλλά και σε πολλά κέντρα φιλοξενίας η κατάσταση είναι απαράδεκτη. Οπως έχει καταγγείλει ο δήμαρχος Χαϊδαρίου, Μ. Σελέκος, σε αυτό του Σκαραμαγκά, για παράδειγμα, 2,5 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του, φιλοξενούνται 2.500 πρόσφυγες από τη Συρία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Η μεταφορά στο Σκαραμαγκά προσφύγων από τη Μόρια δεν είναι λύση στο πρόβλημά τους, αλλά μεταφορά από τη μια κόλαση στην άλλη. Οι συνθήκες διαβίωσης στο κέντρο είναι απαράδεκτες. Υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό, ενώ η σίτιση των προσφύγων αποτελεί μέριμνα των ίδιων. Οι χρηματοδοτήσεις προς τις ΜΚΟ στέρεψαν και τώρα που τελείωσε το φαγοπότι εκατομμυρίων, αναλαμβάνουν οι κρατικές δομές, χωρίς την απαιτούμενη χρηματοδότηση και με τρομερές ελλείψεις στο προσωπικό.
Δύσκολες συνθήκες και στη Θεσσαλονίκη
Η έλλειψη υποδομών φιλοξενίας έχει οδηγήσει πρόσφυγες και μετανάστες στη βόρεια Ελλάδα να αναζητούν χώρους και εγκαταλελειμμένα κτίρια για να στεγαστούν. Μια τέτοια περίπτωση αποτελούσε το ημιτελές κτιριακό συγκρότημα στην περιοχή της οδού Γιαννιτσών, στη δυτική είσοδο της Θεσσαλονίκης, όπου, υπό συνθήκες εξαθλίωσης, διαβιούσαν τον τελευταίο καιρό δεκάδες ξεριζωμένοι και εκκενώθηκε μετά από επιχείρηση της Αστυνομίας.
Αλλοι κατασκήνωσαν στην πλατεία Αριστοτέλους και τελικά μεταφέρθηκαν στα Διαβατά, παρά το ότι είχαν εκφράσει αντιρρήσεις για τη μεταφορά τους εκεί, καθώς τους είχαν ενημερώσει ότι συχνά σημειώνονται συγκρούσεις μεταξύ των ατόμων που μένουν στο χώρο. Στο μεταξύ, στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, το τελευταίο διάστημα επικρατούσε ιδιαίτερη ένταση, λόγω της συγκέντρωσης μεγάλου αριθμού προσφύγων και μεταναστών που διαβιούν σε άθλιες συνθήκες, αφού δεν επαρκούν οι υποδομές του, αλλά και λόγω των διαφορετικών εθνοτήτων.
Πριν λίγες μέρες υπήρξε συμπλοκή, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό ενός πρόσφυγα με μαχαίρι, στην πλάτη. Αξίζει να σημειώσουμε ότι στη βόρεια Ελλάδα παρατηρείται τους τελευταίους μήνες αύξηση των ροών ανθρώπων στον Εβρο. Η αυξημένη δράση των διακινητών φαίνεται από τα στοιχεία των συλλήψεων της Ελληνικής Αστυνομίας τους τελευταίους μήνες: Από το Γενάρη έως τον Αύγουστο του 2018 έχουν συλληφθεί 1.010 διακινητές. Το 2016 από τον Εβρο πέρασαν 3.300 άνθρωποι, το 2017 5.500 και το 2018, έως τώρα, περίπου 12.000.
Ρατσιστική στάση απέναντι στα προσφυγόπουλα
Την ίδια ώρα, στη Χίο «ανώνυμοι» ακροδεξιοί με εξώδικο, που συντάχθηκε από ορισμένους γονείς και κηδεμόνες μαθητών από διάφορα σχολεία της Χίου, τάχθηκαν κατά της εκπαίδευσης των προσφυγόπουλων και της λειτουργίας των Δομών Υποδοχής και Εκπαίδευσης Προσφύγων (ΔΥΕΠ), που έχουν δημιουργηθεί σε πέντε σχολεία της Χίου. Κείμενο που εστάλη με δικαστικό επιμελητή στους διευθυντές των σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης καθώς και στους προϊσταμένους των αντίστοιχων διευθύνσεων, δίνει εντολή στους παραλήπτες του να εφαρμόσουν όσα οι συντάκτες του εξώδικου επικαλούνται, μεταξύ δε αυτών και να παρίστανται εκπρόσωποι αυτής της μερίδας των γονέων σε κάθε συνεδρίαση των εκπαιδευτικών που αναφέρεται στο θέμα της εκπαίδευσης των προσφυγόπουλων, δηλαδή, στην ουσία, να συνδιοικούν.
Κόντρα σε αυτήν τη ρατσιστική στάση υπήρξαν πολλές αντιδράσεις. Οπως αυτή του διευθυντή του 11ου Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου, Μάρκου Σκούφαλου, ο οποίος με ανοικτή επιστολή του προς το υπουργείο Παιδείας, ανέφερε ανάμεσα σε άλλα ότι «από την πρώτη στιγμή που ετέθη το ζήτημα φιλοξενίας στο σχολείο μας προσφυγόπουλων, τόσο εγώ όσο και ο σύλλογος διδασκόντων συναποφασίσαμε να στηρίξουμε αυτά τα παιδιά, θύματα ιμπεριαλιστικών πολέμων, είτε με τη στρατιωτική έννοια είτε με την οικονομική. (...) Ο όγκος των υπογραφών, που απεστάλησαν σε όλα τα σχολεία, δεν αποτελεί τεκμήριο δικαιοπραξίας. Με υπογραφές και τεχνητές πλειοψηφίες - έστω και αν γνωρίζω τους τρόπους της παραπληροφόρησης και της καλλιέργειας φόβου που τις συλλέξατε - δεν καταλύονται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και ειδικά των παιδιών». Τις ευθύνες της δημοτικής αρχής για το ρατσισμό και την ξενοφοβία που καλλιεργείται από την αυτοαποκαλούμενη Παγχιακή Επιτροπή Αγώνα, με αφορμή τα προσφυγόπουλα, κατήγγειλε και η «Λαϊκή Συσπείρωση» Χίου.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Άντε πάλι το δημογραφικό…


Κάλι Καρά
Διαχρονικά πάει και έρχεται το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας από τους εκάστοτε κυβερνώντες, οι οποίοι με τα κροκοδείλια δάκρυα προσπαθούν επιμελώς να κρύψουν την ουσία αυτού του κοινωνικού προβλήματος.
Η αναπαραγωγική διαδικασία είναι κορυφαία διαδικασία της φύσης, ενώ στην ανθρώπινη κοινωνία η μητρότητα δεν είναι μόνο μία βιολογική αλλά και κοινωνική διαδικασία αφού η γέννηση των παιδιών, η δημιουργία της οικογένειας και ο χαρακτήρας της μητρότητας διαμορφώνονται μέσα στην κοινωνία και έχουν άμεση σχέση με τις κοινωνικές ανάγκες και συνθήκες.
Κρύβουν ότι η μητρότητα αποτελεί για την εκάστοτε κυρίαρχη τάξη το κομβικό σημείο πάνω στο οποίο στηρίζει τη διπλή εκμετάλλευση της γυναικείας εργατικής δύναμης, με την αποκλειστική χρέωση της αναπαραγωγής κυρίως στη γυναίκα. Οι γυναίκες πρέπει να παραμείνουν φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό και η μητρότητα να αποτελεί πρόσχημα για όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που συνήθως πλήττουν πρώτα τις γυναίκες.
Κρύβουν ότι η μητρότητα μπαίνει στις μυλόπετρες των νόμων της αγοράς και στην Προκρούστεια κλίνη της ανταγωνιστικότητας και ότι η διαδικασία της αναπαραγωγής είναι σε όλες τις χώρες του «προοδευτικού» καπιταλιστικού κόσμου ένα προσοδοφόρο εμπόρευμα.
Κρύβουν ότι οι εργασιακές σχέσεις, όπως διαμορφώνονται με τις πολιτικές της ΕΕ αποτελούν «ναρκοπέδιο» για τη μητρότητα, ενώ τη στιγμή που η ανεργία θερίζει τις γυναίκες της λαϊκής οικογένειας, ανοίγουν διάπλατα το δρόμο για απολύσεις εγκύων.
Πίσω από τα βαρύγδουπα λόγια, για το «άλλο μισό του ουρανού» η πραγματικότητα τούς διαψεύδει, όταν από τη σάρωση των όποιων επιδομάτων δεν γλύτωσε ούτε το επίδομα του τοκετού, στέλνοντας τις γυναίκες να γεννήσουν στο σπίτι για να το πάρουν ενώ οι αυτοαπασχολούμενες δεν είχαν και δεν έχουν άδειες εγκυμοσύνης και τοκετού!
Στη χώρα μας οι περισσότερες μαιευτικές και γυναικολογικές κλινικές και ό,τι σχετίζεται με αυτές, όπως τράπεζες ωαρίων, ομφαλικών κυττάρων κ.λπ. βρίσκονται στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα, καθώς έχουν το μεγαλύτερο κέρδος στο χώρο της Υγείας! Η Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή (ΙΥΑ), μεγάλη κατάκτηση της επιστήμης και της τεχνολογίας,  στα χέρια του κεφαλαίου αποτελεί τον πιο προσοδοφόρο τομέα των επιχειρηματιών Υγείας οι οποίοι κατέχουν τα περισσότερα από τα υπάρχοντα κέντρα.
Η έλλειψη  κρατικής φροντίδας και υποδομών για το παιδί αποτυπώνεται στα στιγμιότυπα της καθημερινότητας μιας εργαζόμενης μητέρας και στο ετήσιο γαϊτανάκι για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Πως η κάθε γυναίκα, το κάθε νέο ζευγάρι, κάτω από αυτές τις συνθήκες μπορούν να αποφασίσουν να παντρευτούν και να κάνουν παιδί με πολλές πιθανότητες αυτό να προστεθεί στο μισό εκατομμύριο παιδιά που ζουν στη χώρα μας στη φτώχεια (UNICEF).
Μήπως αν πιστέψουν το παραμύθι ότι τώρα όλα αλλάζουν που βγήκαμε από τα μνημόνια;
Οι χίλιοι εφαρμοστικοί νόμοι των μνημονίων και τα μεταμνημονιακά μνημόνια θα είναι εδώ όσο οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες δεν αποφασίσουν να βγάλουν τις βδέλλες από το σβέρκο τους που τους απομυζούν τον ιδρώτα και το δικαίωμα να αποκτήσουν παιδ

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Συμφωνία των Πρεσπών: Μια απαράδεκτη συμφωνία υπέρ του ΝΑΤΟ, ενάντια στους λαούς


Από atexnos3 σ
Κλιμακώνονται οι πιέσεις και οι εκβιασμοί, όσο πλησιάζει η ημέρα του δημοψηφίσματος (30 Σεπτέμβρη), προκειμένου να αποδεχθεί ο λαός της ΠΓΔΜ τη ΝΑΤΟικής κοπής Συμφωνία των Πρεσπών. Ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας, Ζ. Ζάεφ, επισκέπτεται τις ΗΠΑ, ενώ αντίστοιχα αξιωματούχοι της ΕΕ και του ΝΑΤΟ συνεχίζουν να παρελαύνουν στα Σκόπια. Ο αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς έκανε λόγο για επίτευξη «ιστορικής συμφωνίας» και εξέφρασε «την ισχυρή στήριξη» της κυβέρνησης των ΗΠΑ σε αυτήν τη συμφωνία.
Είναι σαφές ότι η Συμφωνία των Πρεσπών, για την οποία πανηγυρίζει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι μια εξαιρετική συμφωνία για το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το μεγάλο κεφάλαιο που στοχεύει στη βαθύτερη εκμετάλλευση των εργαζόμενων. Ταυτόχρονα, είναι μια απαράδεκτη και ταυτόχρονα επικίνδυνη συμφωνία για τους λαούς της περιοχής, πρώτα και κύρια διότι ισχυροποιεί τη δολοφονική συμμαχία του ΝΑΤΟ, η οποία και ευθύνεται για τη διάλυση και το μακέλεμα των βαλκανικών λαών (βλ. Γιουγκοσλαβία).
Άλλωστε, η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και η προώθηση της ένταξης των Δυτικών Βαλκανίων σε ΝΑΤΟ και ΕΕ ήταν ο λόγος που επιτεύχθηκε συμφωνία. Γι’ αυτό δέχεται συγχαρητήρια από τις ΗΠΑ ο κ.Τσίπρας. Επιπλέον, με την Συμφωνία των Πρεσπών εξακολουθούν να υπάρχουν τα αλυτρωτικά συνθήματα, οι αλυτρωτικές απόψεις και μάλιστα με την υπογραφή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σ’ αυτήν τη συμφωνία, όπως είναι ο «μακεδόνας πολίτης», η «μακεδονική γλώσσα». Πρόκειται για απαράδεκτες και ανιστόρητες θεωρίες (όπως και το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μια και μόνο ελληνική») που εκτρέφουν τον εθνικισμό και τον αλυτρωτισμό και στις δύο πλευρές των συνόρων.
Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η ιμπεριαλιστική επέμβαση στα Βαλκάνια και η επαναχάραξη των συνόρων μετά τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, που πήρε διάφορες μορφές στην πορεία των περασμένων χρόνων, όχι μόνο δεν έλυσαν τα προβλήματα για τους λαούς, αλλά αντίθετα αποτελούν θρυαλλίδα νέων δυσμενών εξελίξεων σε βάρος τους, συντηρώντας και αναμοχλεύοντας εθνικισμούς και αλυτρωτισμούς. Κομμάτι αυτών των δυσμενών εξελίξεων είναι και η Συμφωνία των Πρεσπών, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 30ης Σεπτέμβρη.

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Παρέμβαση για την αδυναμία διαφύλαξης της δημόσιας υγείας

«ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ» ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Παρέμβαση για την αδυναμία διαφύλαξης της δημόσιας υγείας
Ερώτηση στο Περιφερειακό Συμβούλιο με αφορμή τα κρούσματα από τον ιό του Δυτικού Νείλου
Την αδυναμία κάλυψης των αναγκών έγκαιρης, ολοκληρωμένης και αποτελεσματικής καταπολέμησης των κουνουπιών και τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας αναδεικνύει η «Λαϊκή Συσπείρωση» Κεντρικής Μακεδονίας, με Επερώτηση που κατέθεσε σχετικά με την αποτελεσματικότητα του έργου «Καταπολέμηση κουνουπιών στην Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας για τα έτη 2017-2019 (σεζόν 2018) - Διενέργεια αεροψεκασμών σε ορυζώνες και υγροτοπικά συστήματα της ΠΚΜ», προϋπολογισμού 3 εκατ. ευρώ.
Τα κρούσματα από τον ιό του Δυτικού Νείλου παρουσιάζουν αύξηση στη χώρα μας, ενώ οι κάτοικοι δεκάδων δήμων «πολιορκούνται» από τα μολυσμένα κουνούπια. Οι περισσότεροι δήμοι εντοπίζονται στην Αττική και την Κεντρική Μακεδονία. Μάλιστα, στην Κεντρική Μακεδονία έχει καταγραφεί περίπου το 1/3 των κρουσμάτων από τα 202 μέχρι σήμερα καταγεγραμμένα σοβαρά κρούσματα της λοίμωξης. Ενώ πανελλαδικά οι νεκροί από τη λοίμωξη του ιού του Δυτικού Νείλου έχουν ήδη φτάσει τους 22.
Στην Κεντρική Μακεδονία, οι δήμοι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα είναι: Στη Θεσσαλονίκη οι δήμοι Χαλκηδόνας, Ωραιοκάστρου, Κορδελιού - Ευόσμου, Βόλβης, Θεσσαλονίκης, Δέλτα, Θερμαϊκού, Παύλου Μελά, Λαγκαδά, Θέρμης, Καλαμαριάς. Στην Ημαθία οι δήμοι Αλεξάνδρειας, Βέροιας, Νάουσας. Στην Πέλλα οι δήμοι Πέλλας, Σκύδρας, Εδεσσας, Αλμωπίας. Στο Κιλκίς ο δήμος Παιονίας, στις Σέρρες ο δήμος Ηράκλειας και στη Χαλκιδική οι δήμοι Κασσάνδρας και Νέας Προποντίδας.
Την ίδια ώρα, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η έξαρση του ιού θα συνεχιστεί έως τις αρχές Οκτώβρη, επισημαίνοντας ότι «δεν αποδίδουν τα μέτρα που έχουν ληφθεί από την πολιτεία».
Η «Λαϊκή Συσπείρωση» Κεντρικής Μακεδονίας με την Επερώτησή της σημειώνει ανάμεσα σε άλλα: «Εκ του αποτελέσματος (κρούσματα και θάνατοι) διαπιστώνεται στην πράξη η αμφίβολη αποτελεσματικότητα του εφαρμοζόμενου έργου "Καταπολέμηση κουνουπιών στην Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας για τα έτη 2017-2019 (σεζόν 2018) - Διενέργεια αεροψεκασμών σε ορυζώνες και υγροτοπικά συστήματα της ΠΚΜ"».
Ακόμα, αναδεικνύει την πρόταση της Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδας για την ολοκληρωμένη, έγκαιρη και αποδοτικότερη υλοποίηση του προγράμματος καταπολέμησης των κουνουπιών που προϋποθέτει τη δημιουργία Οργανικών Μονάδων (Τμημάτων) ενταγμένων στις Υγειονομικές Υπηρεσίες (Διευθύνσεις Υγειονομικού Ελέγχου) κάθε Περιφερειακής Ενότητας, κάθε Περιφέρειας, στελεχωμένες με όλο το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό (επιστημονικό, εργατικό κ.ά.), οι οποίες θα σχεδιάζουν και θα υλοποιούν οι ίδιες όλο το πρόγραμμα της καταπολέμησης των κουνουπιών, έγκαιρα, λαμβάνοντας υπόψη τις καιρικές, εδαφολογικές κ.λπ. συνθήκες και ιδιομορφίες κάθε περιοχής.
Η «Λαϊκή Συσπείρωση» ρωτά τον περιφερειάρχη και τον αρμόδιο αντιπεριφερειάρχη:
Ποια άμεσα μέτρα έχουν ληφθεί και ποιες άμεσες ενέργειες και παρεμβάσεις προγραμματίζονται για τον έλεγχο της ολοκληρωμένης και αποδοτικότερης υλοποίησης του προγράμματος καταπολέμησης των κουνουπιών, με δεδομένο ότι γραπτές επισημάνσεις - παρατηρήσεις σε «Πρακτικά Κλιμακίων Ελέγχου», για τη χρήση ψεκαστικού διαλύματος, σύμφωνα με την προτεινόμενη δοσολογία από την κατασκευάστρια εταιρεία και το ΥΠΑΑΤ, χρονολογούνται τουλάχιστον από το 2015;
Είναι στις προθέσεις της Διοίκησης της ΠΚΜ να στηρίξει την πρόταση της ΟΣΥΑΠΕ για την ολοκληρωμένη, έγκαιρη και αποδοτικότερη υλοποίηση του προγράμματος καταπολέμησης των κουνουπιών;

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Γυναίκα Στιγμές από την ιστορία της καθιέρωσης της κυριακάτικης αργίας



Η επίθεση ΕΕ, αστικών κυβερνήσεων, μονοπωλίων στα εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, πάνω στην οποία χτίζεται το «φιλικό επενδυτικό περιβάλλον», περιλαμβάνει την πλήρη «ευελιξία» στις εργασιακές σχέσεις, στο ωράριο εργασίας.
Τα βήματα στην ανάπτυξη της παραγωγικότητας της εργασίας δεν οδηγούν σε περιορισμό του εργάσιμου χρόνου, σε διεύρυνση και αναβάθμιση του ελεύθερου χρόνου για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες. Συνοδεύονται από τη μερική απασχόληση, την εκ περιτροπής εργασία, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, την αύξηση του βαθμού της εκμετάλλευσης.
Η «απελευθέρωση» του ωραρίου, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στον εργάσιμο και μη εργάσιμο χρόνο. Βαραίνουν περισσότερο τις εργατοϋπαλλήλους, αφού ο δικός τους «ελεύθερος χρόνος» εξανεμίζεται κάτω από τη σχεδόν αποκλειστικά ατομική - οικογενειακή ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων μελών της οικογένειας, του νοικοκυριού, στο έδαφος της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υποδομών και υπηρεσιών για τη στήριξη της οικογένειας.
Τα δικαιώματα που αφορούν τον ελεύθερο χρόνο, όπως το 8ωρο, η Κοινωνική Ασφάλιση, τα δικαιώματα που αφορούν την προστασία της μητρότητας, του γυναικείου οργανισμού στο χώρο εργασίας, οι Συλλογικές Συμβάσεις, η κυριακάτικη αργία, δεν εμφανίστηκαν μια κι έξω.

Μεταξεργάτριες στο Σουφλί το 1935
Διαμορφώθηκαν παράλληλα με την ανάπτυξη του καπιταλισμού και τους αγώνες της εργατικής τάξης, με την καθοριστική συμβολή του ΚΚΕ. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία της καθιέρωσης της αργίας της Κυριακής.
Από το αγροτικό παρελθόν στο εργατικό παρόν
Η ιστορία της καθιέρωσης της αργίας της Κυριακής είναι μπερδεμένη ανάμεσα σε θρησκευτικές παραδόσεις στα τέλη του 19ου αιώνα και στους εργατικούς αγώνες για τη μείωση των ωρών εργασίας, το 8ωρο και το δικαίωμα των εργαζομένων στον ελεύθερο χρόνο.
Η Κυριακή καθώς και οι εορτάσιμες μέρες του χρόνου ήταν αργίες για τους αγρότες. Η απασχόληση στην ύπαιθρο ήταν συνεχής, ο καθημερινός ελεύθερος χρόνος τους - και ιδιαίτερα των γυναικών - ήταν μηδαμινός. Εκτός από τη δουλειά στα χωράφια και τη φροντίδα του λαχανόκηπου και των κατοικίδιων ζώων, οι γυναίκες ήταν επιφορτισμένες με το νοικοκυριό και τη φροντίδα των παιδιών. Ο χρόνος εργασίας στα χωράφια άρχιζε την ανατολή και τελείωνε με τη δύση του ήλιου.
Κατά τη δεκαετία του 1870 οι περισσότερες κοπέλες, ερχόμενες στην πόλη για να εργαστούν, κατευθύνονταν στα εργοστάσια, κυρίως στα κλωστοϋφαντήρια. Η εργασία στο ατμοκίνητο εργοστάσιο δεν απαιτούσε ιδιαίτερες τεχνικές γνώσεις.
Ο χρόνος εργασίας που επέβαλε το εργοστάσιο, ήταν το πρώτο και κυριότερο πράγμα στο οποίο έπρεπε να μάθουν να πειθαρχούν οι εργαζόμενες. Το ρολόι ήταν άγνωστο εξάρτημα. Οι μηχανισμοί μέτρησης του χρόνου πάντα ανήκαν στους άλλους. Ηταν η καμπάνα της εκκλησίας, ο χαρακτηριστικός θόρυβος της μηχανής του τρένου, το σφύριγμα στο εργοστάσιο που τις καλούσε στη δουλειά, το κουδούνι που σήμαινε την έναρξη και την παύση της ή οι δείκτες του ρολογιού που ήταν σπανίως κρεμασμένο στον τοίχο του εργοστασίου. Ελάχιστες από τις εργάτριες γνώριζαν την ανάγνωση της ώρας από το ρολόι.
Από το αγροτικό παρελθόν στην έννοια του «εργοστασιακού χρόνου» της εργάτριας παρέμεινε η προσκόλληση στο θρησκευτικό - αγροτικό περίβλημα του χρόνου. Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε εφημερίδες της εποχής, ασκούνταν πίεση στους εργοστασιάρχες να αλλάξουν το ωράριο εργασίας τις Παρασκευές των Χαιρετισμών, προκειμένου το προσωπικό να πηγαίνει στην εκκλησία χωρίς να υπόκειται σε χρηματικό πρόστιμο λόγω εγκατάλειψης της εργασίας του («Σφαίρα», αρ. 5409, 4-3-1900).
Ο χρόνος εργασίας και οι αργίες στα μέτρα των εργοδοτών
Γρήγορα έγινε αντιληπτό από τους εργοστασιάρχες ότι με την προσαρμογή του ωραρίου εργασίας σύμφωνα με κάποιες θρησκευτικές συνήθειες του προσωπικού, έβγαιναν διπλά και τριπλά κερδισμένοι.
Στις γραπτές πηγές αποτυπώνεται ότι το κάθε εργοστάσιο είχε το δικό του ωράριο εργασίας. Αρκετά όμως εργοστάσια επέλεγαν να κλείνουν τις μέρες που ήταν μεγάλες θρησκευτικές εορτές, είτε επειδή είχαν απόθεμα εμπορευμάτων μεγαλύτερο από αυτό που μπορούσαν να διαθέσουν (νηματουργία), είτε για να επισκευάσουν τα μηχανήματά τους.
Αλλωστε, οι εργαζόμενοι ήταν πιο εύκολο να αποδεχτούν την απώλεια του ημερομισθίου τις εορταστικές μέρες, παρά οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή («Σφαίρα», 5434, 4-4-1900). Ετσι, εξασφάλιζαν τις απαραίτητες λειτουργικές ανάγκες του εργοστασίου για την απρόσκοπτη συνέχιση της καπιταλιστικής παραγωγής.
Συγχρόνως χειραγωγούσαν ιδιαίτερα τις εργαζόμενες γυναίκες, παρουσιαζόμενοι ως «καλοί χριστιανοί», «φιλάνθρωποι». Διαμόρφωναν και με αυτόν τον τρόπο το κατάλληλο έδαφος για την αποδοχή από τους εργαζόμενους των χαμηλών μεροκάματων, των άθλιων συνθηκών εργασίας, του ωραρίου εργασίας, χωρίς διαμαρτυρίες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο εργάσιμος χρόνος για τις εργάτριες, στα πρώτα κείμενα που αναφέρονται σχετικά, προσδιορίζεται συχνότερα με βάση την ανατολή και τη δύση του ήλιου, παρά με την ώρα, τα τέταρτα και τα λεπτά. Στο εργοστάσιο κατασκευής παιγνιοχάρτων, στην Κέρκυρα, το 1887, οι εργάτριες «μεταβαίνουσι δε από πρωίας και παραμένουν δι' όλης της ημέρας» (Μιχαήλ Μητσάκης, «Εν βιομηχανικόν κατάστημα», «Εστία», αρ. 587, 29-3-1887).
Η μεγάλη διάρκεια του εργάσιμου χρόνου για τις γυναίκες είχε και την αντίστοιχη δικαιολόγηση από εργοδότες, τον Τύπο κ.λπ., που την έδινε το ρητό «αργία μήτηρ πάσης κακίας», γιατί «η εργατική ώρα, από της ανατολής του ηλίου μέχρι δύσεως δεν αφίνει αυταίς ευρύ στάδιον εξαχρειώσεως...» (Ε. Κ. Ασώπιος, «Αι γυναίκες εν τη ταχυδρομική και τηλεγραφική υπηρεσία», Αττικόν Ημερολόγιον εκδιδόμενον υπό Ειρηναίου Ασωπίου του έτους 1890, σ. 111-120).
Κάθε άλλη ενασχόληση εκτός από το εργοστάσιο, το νοικοκυριό, τον εκκλησιασμό και τη φροντίδα των παιδιών θεωρούνταν όχι μόνο σπατάλη χρόνου, αλλά και «ηθικά ύποπτη».
Η καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας δεν ήταν εύκολη υπόθεση
Ο πρώτος νόμος για τον χρόνο εργασίας που θεσπίστηκε στην Ελλάδα ήταν το Δεκέμβρη του 1909 για την «Κυριακή αργία» και άρχισε να εφαρμόζεται την πρώτη Κυριακή του νέου χρόνου, δηλαδή στις 4 Ιανουαρίου 1910 (ΦΕΚ Α' 286/7-12-1909).
Οι αγώνες για την καθιέρωση της αργίας της Κυριακής δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Στις αρχές του 20ού αιώνα, στην Αθήνα διεξήχθησαν σκληροί αγώνες, ιδίως στα «εμπορικά» καταστήματα (ένδυσης, υπόδησης κ.λπ.) των κεντρικών δρόμων. Σημαντικότερες κινητοποιήσεις ήταν του 1890, 1891 (απεργία) και 1896, καθώς και σε κλάδους, όπως στους τυπογράφους (1882 και 1909-1910), στους ζαχαροπλάστες (1896 και 1899), στους κουρείς (1894, 1902, 1903), στους αρτοποιούς (1879, 1904-1905 κ.ε.) και λίγο πριν από το 1909 στα παντοπωλεία.
Ανάπτυξη εργατικών αγώνων για την υπεράσπιση της Κυριακής αργίας υπήρχε και την περίοδο του μεσοπολέμου, όταν αποτελούσε κανόνα η παραβίαση από τους εργοδότες της όποιας εργατικής νομοθεσίας υπήρχε. Εξίσου χαρακτηριστικό είναι ότι η πρώτη ομιλήτρια στην απεργιακή συγκέντρωση της 25ης Φλεβάρη 1945 ήταν η ΕΠΟΝίτισσα Νίκη, όταν οι εμποροϋπάλληλοι σταμάτησαν την εργασία τους, σηματοδοτώντας την προσπάθεια ανάδειξης και οργάνωσης των εργαζόμενων γυναικών.
Αντικείμενο ανειρήνευτης πάλης
Από τότε μέχρι σήμερα βρίσκεται συνεχώς στο στόχαστρο των μεγαλοεπιχειρηματιών η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Μέσα από διάφορες εξαιρέσεις, από την εκχώρηση του δικαιώματος σε Περιφέρειες να αποφασίζουν πότε και πώς θα ανοίγουν τα μαγαζιά, έως και τον τελευταίο νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η Κυριακή αργία «ξηλώνεται» βήμα - βήμα και με σχέδιο.
Η προσπάθεια κατάργησης της Κυριακής αργίας δεν μπορεί να εξεταστεί χωριστά από τους νόμους που πέρασαν για τη ρύθμιση του χρόνου εργασίας, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του '90 μέχρι σήμερα. Νόμοι που είναι στην κατεύθυνση της πολιτικής της ΕΕ, εκεί που οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών της συνδιαμορφώνουν μέτρα για αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων και ένας βασικός μοχλός είναι η ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Αλλωστε, πάνω σ' αυτό το έδαφος πάτησαν και όλες οι ανατροπές των εργασιακών σχέσεων, η «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας, η κάθε μορφή «ευέλικτης» απασχόλησης.
Η ιστορική πορεία της κυριακάτικης αργίας από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέχρι σήμερα δείχνει ότι κάθε εργατικό δικαίωμα είναι αποτέλεσμα σκληρών αγώνων ανάμεσα στην εργατική τάξη και την καπιταλιστική εργοδοσία. Είναι αντικείμενο ενός ανειρήνευτου αγώνα που συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας. Στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κοινωνίας δεν υπάρχουν διά παντός κατοχυρωμένα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.
Η ανασύνταξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με τη μαζική συμμετοχή και των γυναικών, μπορεί να αποτελέσει τον «κυματοθραύστη» της επιθετικότητας του κεφαλαίου. Οσο μεγαλώνει και δυναμώνει το τμήμα των εργατοϋπαλλήλων, γυναικών και ανδρών, που αναπτύσσουν καθημερινά πρωτοπόρα δράση στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις και υπηρεσίες, για τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Ωστε να γίνει πιο μαζική και αποφασιστική η σύγκρουση, η ρήξη με τα συμφέροντα των καπιταλιστών, το κράτος και τις συμμαχίες τους.

Της
Πόπης ΞΕΚΑΛΑΚΗ*
*Η Πόπη Ξεκαλάκη είναι μέλος του Τμήματος της ΚΕ για την Ισοτιμία των Γυναικών